Muy kiek'n Olde Striekiezers

Al twee weken staan we aan de Oosterakker, een braak stukje grond op Drents boerenland. Ik probeer van het Nederlandse landschap te genieten, want deze omgeving heeft veel groen. Peter is duidelijk; hij zal nooit wennen. "Het is zo neutraal, zo vlak, gepland en niet echt." Ik probeer het nog eens, vol enthousiasme (?) maar het wilt niet lukken. Het is net alsof we staan te wachten op het moment dat we weer verder kunnen gaan. We storten ons op de mensen die ons nodig hebben. Kunnen daar wel onze kracht uit halen. Oga vertelt dat in het medisch verslag van zijn huisarts staat dat een 'Strieker' hem heeft geholpen te stoppen met Seroxat. 't Is niet de beschrijving die wij zouden geven maar bemoedigend is het wel dat een reguliere arts een alternatieve geneeswijze erkent.