Michel en Antoïnette zijn een weekend weg als we in de bergen van de Loire aankomen. We mogen met de camper op hun terrein overnachten en worden warm verwelkomt door hun dochter. Het is onmogelijk om hier recht te staan dus dat wordt kamperen op z'n Marokkaans "zo goed als ..." whatever. Na een dagje uitrusten staan we bijna op het punt te vertrekken als Michel en Antoïnette aankomen.
Michel lijkt veel pijn te hebben maar roert er geen woord over. Als Peter zegt dat Antoïnette er beter uitziet knikt ze schaapachtig 'ja' terwijl Michel 'nee' schudt. Waar is de kracht en levensvreugde gebleven die ik in Marokko heb gezien? Ik wil het begrijpen maar snap er niets van. Waarom laten mensen hun enige kans zomaar voorbijgaan? Ik moet m'n best doen om het te accepteren en om niet teleurgesteld te zijn. Vermoeiend hoor, ook al lukt het aardig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten