Hyves: always in touch with your friends

We onderhouden onze contacten met http://www.hyves.nl/

Je kunt ons volgen via:

http://www.world-wide-wave.hyves.nl/

Let's hyve...


If you don't use hyves you can contact us with facebook or e-mail:

Garmerwolde

Housewarmingparty
we waren uitgenodigd door Toon en Fleur voor een feest. Voor mij (Peter) wat moeilijker want ik drink geen alcohol meer. Dan beleef je een feest anders. Corina drinkt één glas wijn en dan is ze al bijna stuurloos. Het werd een intellectueel feest met ouderwetse, maar fijne hippie-sferen. Veel mensen die 'zoekende' zijn. En ik hou van mensen die constant zoeken. We gingen vroeg naar bed en toen we wakker werden (8 uur) stond Toon aan het raam van de camper. Fier en rechtop. Ik zei dat hij er vroeg uit was. Hij keek verbaasd : ik ben nog helemaal niet naar bed geweest! IJzersterk die mafkees. Corina en ik hebben in die twee dagen zo ongeveer 10 mensen behandeld met hele fijne resultaten.
Het enige wat ons de hele tijd dwarszat was dat we de poes achter hadden gelaten. Ze wilde weer eens een keer de camper niet in. Eens in de zoveel tijd heeft ze zo'n geestelijke stuiptrekking.

Gedoogd kamperen opgeheven

Heerlijk op het platteland, met toestemming van de politie en in overleg met de ridder van Oranje Nassau.

Helaas worden we nu vriendelijk verzocht een andere plek te zoeken, de politie geeft wat suggesties door en samen met de ridder in het harnas onderzoeken we de mogelijke opties.

Na één nacht op de camperplek in Meppel hebben we een burn-out opgelopen. Op een plek van 20 x 20 meter schijnen 5 à 6 campers te kunnen staan. We worden wakker van de geluiden van de cementfabriek voor ons en krijgen behoefte aan 100% zuurstof door de 'metaalachtige-onder-het-toelaatbare-niveau-uitstoot' van de scheepswerf achter ons. Bloedarmoede oplopen is niet meer mogelijk.

Gelukkig ... daar is de ridder weer die ons brengt naar een uniek natuurkampeerterein "De Bongerd"

Muy kiek'n Olde Striekiezers

Al twee weken staan we aan de Oosterakker, een braak stukje grond op Drents boerenland. Ik probeer van het Nederlandse landschap te genieten, want deze omgeving heeft veel groen. Peter is duidelijk; hij zal nooit wennen. "Het is zo neutraal, zo vlak, gepland en niet echt." Ik probeer het nog eens, vol enthousiasme (?) maar het wilt niet lukken. Het is net alsof we staan te wachten op het moment dat we weer verder kunnen gaan. We storten ons op de mensen die ons nodig hebben. Kunnen daar wel onze kracht uit halen. Oga vertelt dat in het medisch verslag van zijn huisarts staat dat een 'Strieker' hem heeft geholpen te stoppen met Seroxat. 't Is niet de beschrijving die wij zouden geven maar bemoedigend is het wel dat een reguliere arts een alternatieve geneeswijze erkent.

Camper groepsreizen

Een berichtje over Reiner

Voordat we naar Marokko teruggaan, wil ik even mededelen dat u ook kan gaan. Er is namelijk een Oostenrijker die camper-groepsreizen organiseert. Gezellig en veilig! Hij kent Marokko als geen ander en wij noemen hem de Koning van Arganie. Kijk op http://www.argan-club.com/

Una mujer guapa y fuerte

Zoals beloofd is hier een mooiere foto van Carmen. Mucho mas bonita este fotografia! Una mujer guapa y fuerte. Hasta luego, Carmen! Het is met geen pen te beschrijven wat deze vrouw moet doormaken... na twee auto-ongelukken... Vaak LEEFT ze en soms kan ze niets meer en is ze op. Gelukkig dat haar pijn nu bijna weg is.

Alleen een overnachtingsplek

Michel en Antoïnette zijn een weekend weg als we in de bergen van de Loire aankomen. We mogen met de camper op hun terrein overnachten en worden warm verwelkomt door hun dochter. Het is onmogelijk om hier recht te staan dus dat wordt kamperen op z'n Marokkaans "zo goed als ..." whatever. Na een dagje uitrusten staan we bijna op het punt te vertrekken als Michel en Antoïnette aankomen.
Michel lijkt veel pijn te hebben maar roert er geen woord over. Als Peter zegt dat Antoïnette er beter uitziet knikt ze schaapachtig 'ja' terwijl Michel 'nee' schudt. Waar is de kracht en levensvreugde gebleven die ik in Marokko heb gezien? Ik wil het begrijpen maar snap er niets van. Waarom laten mensen hun enige kans zomaar voorbijgaan? Ik moet m'n best doen om het te accepteren en om niet teleurgesteld te zijn. Vermoeiend hoor, ook al lukt het aardig.

Pelluqueria Yolanda

Drie jaar geleden adviseerde 'n Spaanse vrouw, vanuit de strandtent Holandes (Brenninkmeyer), de kapster Yolanda. Behalve haar uitstekende kapperskwaliteit was ik verrast door haar hartelijkheid. Haar pogingen om engels te praten en mijn pogingen om Spaans te verstaan, gaven ons de nodige lachstuipen. Nu we deze keer weer aanklopten, werden we verwelkomt met sprankelende vreugde. Hoe kon ik haar exotisch groene, warme ogen, vergeten zijn. Waarschijnlijk doordat ze die verstopt achter een maffe, artistieke bril.
Er hangt duidelijk iets in de lucht. Ik weet niet wat er precies gebeurt maar er is zoiets alsof onze energieën elkaar aanraken. Het voelt prettig en koesterend. Als Peter dan ook nog eens langskomt is een 'behandeling' onvermijdelijk en vliegen volgens mij al onze spirituele energieën als een tornado door de kapsalon. Na deze verpletterende, stormachtige uitwisseling komt Yolanda een half uurtje later, een mand met 3 enorme vleestomaten en courgettes brengen. Allemaal uit haar vaders biologische moestuin. Heel lief maar het fijnste was om je ontmoet te hebben.

Rosana y Alvero

Rosana is al 3 jaar verloofd met Alvero. Op de flyers die Carmen voor ons gemaakt heeft, reageert de betrokken verloofde Alvero direct door Rosana op ons af te sturen. Rosana is een intens emotionele jonge vrouw waar wel een vonkje vanaf spat. Dat daar haar kracht ligt of dat ze een krachtig mens is moet nog een beetje tot haar doordringen. In ieder geval heeft ze nu deze power kunnen gebruiken om te stoppen met een serotine-heropnemer. En is haar atomische innerlijke onrust tot bedaren gekomen.

Helaas hebben we Alvero's broer niet verder kunnen helpen. Een intelligente jongeman met (te) veel mogelijkheden. De jarenlange onderdrukking van hun vader heeft beide broers veel "schade" aangebracht.
Alvero's broer duikt nu in het reguliere cirquit, misschien is dat op dit moment de beste keuze. ...

ADIOS TORRE DEL MAR

Morgen moeten we hier weg want de politie begint problemen te maken omdat we hier al bijna een maand op de boulevard staan. Ze hebben ons naar een bijna-vuilnisbelt verplaatst samen met een zigeunerfamilie. Wat een leven hebben die mensen! De Spanjaarden hebben een hekel aan zigeuners maar ze luisteren wel graag naar flamencomuziek.
Vandaag moeten we afscheid nemen van Carmen. Ze zit nog altijd in haar rolstoel, maar toch beweegt ze zich beter en haar pijn is gezakt van 100% naar 20%. Het afscheid zal moeilijk zijn, dat heeft ze al aangegeven! We komen in oktober terug.

Tomorrow we have to go because the police starts to make problems because we are here almost one month on the boulevard. They have removed us with a gipsyfamily on an 'almost-garbage-dump'. Incredible how those people live! The Spaniards dislike gipsy's but they'll listen often to flamencomusic.
Today we say goodbye to Carmen. She is still using her wheelchair, but she moves better and her pain drops off from 100% to 20%. The farewell is difficult, she already said! We will come back in oktober and you are always on our minds.

CORINA 'IS'

Langzaam maar zeker raak ik er van overtuigd dat Corina bijna 'is' zoals Boedha het bedoelde. Mensen vinden het fijn bij haar te zijn, ook als ze niets zegt...
want dan lacht ze en laat ze een prachtige wereld zien die voor iedereen toegankelijk is, ze opent deuren in dikke muren.
de mensen krijgen weer hoop in iets wat niet meer bestond of bijna gestorven was. Er is ook bijna niets voor nodig en daarom zei Boedha: IK BEN

MIGRAINE

Migraine bestaat!

M.E. ook.

allergieen bestaan.

verdriet ook

Het is niet zo moeilijk er iets aan te doen...

TORRE DEL MAR ditmaal zonder wonderen?

CARMEN CLAROS CON LUZ

We zijn terug in Torre del Mar, bij onze vriendin Carmen die na twee! auto-ongelukken al jarenlang in een rolstoel zit. Ze heeft veel pijn en we hopen op een wonder. In onze gedachten zien we haar lopen, rennen en dansen. Gelukkig is de pijn na veel behandelingen inmiddels gehalveerd. Carmen lacht en is heel erg gehecht aan Dios. Maar ze loopt nog voor geen meter. Ik (Peter) moet in mijn ziel kijken: wil ik te graag? Is mijn ego aan het opspelen? De grote genezer? Ik denk van niet... nog verder in mijn ziel kijken? Ik voel tranen, zijn het mijn tranen of die van haar?
Straks moeten we weg... naar Frankrijk waar iemand anders op ons wacht, iemand die bij een brand twee kinderen verloren heeft. Haar hebben we wel kunnen helpen... tot op zekere hoogte. Want ze wil nu wel weer verder met het leven maar weet nog niet helemaal hoe. Daarom wacht ze op ons. En moeten we Carmen achterlaten? Soms is het heel erg moeilijk, maar uiteindelijk zal waarschijnlijk blijken dat Carmen sterker is dan we denken. 'We komen in oktober terug!'zeggen we dan zwakjes. En Carmen denkt dan aan God.

We are back in Torre del Mar. Our friend Carmen has had two! carcrashes and since a lot of years she needs a wheelchair. She has a lot of pain and we hope for a miracle. In our thoughts we see her walking, running and dancing. Luckely the pain divided in halves after many treatments. Carmen laughs and is very touched by 'Dios'. But she doesn't walk. I (Peter) have to look into my soul: Do I want too much? Have I got too much ego? Am I the big healer? I didn't think so... Do I have to look better into my soul? I feel tears, are they mine or hers? Almost we are going... leaving to France where somebody is waiting, somebody who has lost two kids in a fire. We have been starting to help her. She wants to live her life again but needs some help. That's why she is waiting for us. But that means that we leave Carmen behind. Sometimes it's very difficult, but finally it will probably turned out that Carmen is stronger that we thought. 'We'll come back in oktober!' weakly spoken. And Carmen things of God.

SNIK, WEG UIT MAROKKO!

De eerste keer reden Corina en ik Marokko in zonder remmen... tot aan de eerste garage. We did it! Zonder ongelukken.

De afgelopen keer kwamen we aan met een kapotte versnellingsbak. We did it! Zonder ongelukken.

Een nieuwe versnellingsbak kost in Europa 3500 euro inclusief arbeidsloon. We zouden er een in Marokko vinden... maar we wisten niet zeker of ze daar wel iets met een ouwe Fiat konden uitrichten. Nee, dus. In eerste intantie. Maar onze vrienden de monteurs uit Agadir vonden tussen 500 Peugeot motoren een enkele en de enige Fiat motor+versnellingsbak uit heel Marokko! We hebben Allah bedankt en zo. Twee dagen lang hebben drie monteurs zich uit de naad gewerkt. Kosten totaal: 350 euro. alsjeblieft, dank je wel en nu jij!

Twee cowboys uit de desert

Dit zijn de cowboys die wij één voor één in de droge Sahara hebben ontmoet;

als de twee broers die nog nooit van elkaars bestaan afwisten. We hebben het over twee grote en extravagante persoonlijkheden die constant hun eigen weg zoeken en volgen. Zij gaan daarbij pijn en verdriet niet uit de weg

König von Argania

Der König ist immer unterwegs mit seinem Bewächer Alex.
Wir sind sehr geëhrt das der König uns besucht wann möglich ist.
Wollst du wissen wie der König von Argania ist? http://www.argan-club.com/

Sigfried mit seine Frauen

Wir sind froh, dass wir Barbara und Sigfried mit ihren Freunden kennengelernt haben.
Barbara ist eine komische Frau und darum geht sie positief durch das leben.
Nach 23 Jahre könnte sie endlich ihre Haare selbst waschen !
Sigfried hat zwei Freundinnen: Barbara und Frau Hause.
Wie ein groser, gemütlicher Bär schaut er aus aber viele Menschen unterschätzen ihm.
Er weisst mehr, als man annimmt!

Francoise du Pyrenées

Nous n' oublions pas notre autre soeur Francoise.
Elle est fine et patiente avec une grand force.
Ensemble nous sommes le plus grand theatre plein humor.

Le Soldat et la Gitane

J'ai trouvé mon grande soeur. Elle est la première femme speciale que nous avons recontré sur ma route. Elle a un grand coeur, elle est com une mama gitane.

Still in Marocco

Every day its 24 degree. The beach is quiet, the air is clean and the people are friendly.

We are two month at the same campide and one of the 800 campers.

That's why we treat some people and make beatyfull miracles.